Nu,… na een jaren lange strijd komt er eindelijk rust in mijn leven. Ik ervaar nu dat ik als vrouw door het leven kan. De stres en spanningen die het transgender zijn met zich mee brachten zijn er nu niet meer. Er blijven altijd wel wat probleempjes maar daar is goed mee om te gaan.
Ik ben nu, waar ik jaren van gedroomd heb. Elke dag gewoon kleden zoals ik dat graag wil, mijn omgeving accepteert mij zoals ik ben. Bij diverse instellingen sta ik nu ook als vrouw vermeld, nog niet overal maar wie weet komt dat nog in de toekomst.
Een paar jaar geleden had ik nog niet durven dromen over wat er nu wel kan. Voor mijn partner heb ik groot respect, zij is toch tenslotte op een man verliefd geworden en die man is er nu niet meer.
Mijn fysiotherapeute is voor mij toch wel de stimulans geweest om bv bij instanties als vrouw vermeld te staan. Zij vond het vervelend om de factuur op dhr te zetten terwijl ze mij Lea noemt. Zij ziet mij ook echt als vrouw. Door haar heb ik bij mijn ziektekostenverzekeraar de aanhef van Dhr. in Mevr. laten wijzigen. Ook bij mijn huisarts en tandarts sta ik nu als mevrouw vermeld en dat geeft een juist gevoel.
Mijn kapster is ook iemand die mij enorm geholpen heeft. In het begin dat ik bij haar kwam gaf ik aan dat mijn haar zodanig geknipt moest zijn dat het niet onder de pruik uitkwam die ik toen nog droeg als ik als vrouw uit ging. Zij heeft mij toen de zet gegeven om zonder pruik vrouw te zijn, door mijn haar vrouwelijk te knippen. Dit is in geleidelijke stappen gedaan en nu heb ik een echt vrouwelijk kapsel.
Nu op mijn verjaardag (2019) oorbellen van mijn vrouw gekregen. Ik was perplex, ze wilde nooit dat ik gaatjes liet maken in mijn oren. Ik heb de volgende dag gelijk gaatjes laten schieten en ben er heel erg blij mee, geen clips meer dragen.